Yalçın Güzelce

Küçük Kemal, 1940’ların İstanbul’unda eski bir konakta fakir, aç ama sevgiyle yaşayan mutlu insanları anımsayabildiğince anlatır. Konağın bahçesindeki kuyuya düşen ışık, onların yaşamını bir sihir gibi değiştirebilecek midir? İmece, dayanışma, saygı ve sevgi... Artık kaybolmaya yüz tutmuş bu kavramları anımsayanlar, “ sadece sevgiden oluşan bir dünya içinde yaşamak ne büyük mutluluktu. ” diyebilecekler midir?“ Piano Piano Bacaksız ”, 1991 yılında İstanbul Film Festivali “En İyi Yönetmen” ödülüne layık görülmüştü.

Ali Ekber çocukluğunda Berlin’e gelmiş ve burada çöpçülük yapan bir Türk işçisidir. Türkler’in ağırlıkta olduğu bir bölgede yaşamaktadır. Yalnız yaşadığı evini bütün sırlarını anlattığı Garip adlı kuşuyla paylaşmaktadır. İşinden arta kalan zamanlarda ise küçük de olsa bir rol alacağını günü beklediği bir Türk tiyatrosunun temizlik işleriyle ilgilenmektedir. En büyük eksiği bir sevgilidir. Günün birinde kafede çalışan bir Alman kızına aşık olur, ancak onunla tanışmak için gösterdiği tüm çabalar boşa gider. Çalıştığı tiyatrodan gelen bir haberse Ali Ekber’e sonunda beklediği müjdeyi verir. Polis rolünü üstlenen ve rolü için giyindiği polis üniformasıyla gittiği bakkalda fazlaca ilgi gören Ali Ekber’in aklına ilginç bir fikir gelir...