Ahmet Rıfat Şungar

Gecenin Kıyısı, bir askeri darbenin hemen öncesinde, görevi ile ailesi arasında kalan iki kardeşin hikayesini konu ediyor. Orduda subay olarak görev yapan Sinan, kardeşi Kenan’ı askeri mahkemeye teslim etmekle görevlendirilir. Kısa süre önce babalarını kaybeden Sinan ve Kenan, ülke politik kargaşa içindeyken kendi inançları ve görüşleriyle yüzleşmek zorunda kalır.

1930’lu yılların Türkiye’sinde, bir avuç genç, yetenekli ve azimli insanın, önlerindeki tüm engellere rağmen çiçeği burnunda bir cumhuriyette sanat devrimini gerçekleştirmek için verdikleri çabayı konu ediniyor.

Artık görüşmeyen, Y kuşağına ait iki okul arkadaşı olan Emir Can ve Yusuf Efe, yıllar sonra Beyoğlu’nda bir çilingir sofrasında bir araya gelir. Biri evli ve çocuklu olan iki eski “dost” demlendikçe, özgür ve toksik maskülenliğin hâkim olmadığı bir coğrafyada, daha başka bir hikâyelerinin olabileceğini fark eder.

Cemal geçimini sağlamak için cenaze arabası kullanıyor. Ailesinin isteği üzerine genç bir kızın cesedini gizlice taşımakla görevlendirilir. Bir gece, kızın nabzı olmamasına rağmen kamyonun arkasından garip inlemeler duyar.

Aydın, İstanbul’a yeni tayin edilmiş bir polis memurudur. Şehir kadar sosyal hayata da yabancılık çekmektedir. En büyük sıkıntısı yalnızlıktır. Şekerci dükkânında çalışan Mehtap’la uzaktan uzağa ilişki kurmaya çalışır. Fakat ilgisine karşılık alamaz. Tıpkı hastalığından dolayı arkadaşları tarafından dışlanan Osman ve diğerleri gibi… Her insan, hayatı boyunca birinden ötekine savrulup durur.

Nuri Bilge Ceylan Ahlat Ağacı’yla birlikte bir kez daha taşranın yolunu tutuyor ve odağına bir baba-oğul ilişkisini alıyor. Üniversiteyi bitirip memleketine geri dönen 20’li yaşlarındaki Sinan, kitabını basabilecek bir sponsor ararken hem ailesiyle ilgili sorunlarla yüzleşiyor hem de bir dönem tanıdığı insanlarla yeniden buluşuyor. Geçmiş muhasebeleriyle birlikte gelen bu karşılaşmalar en temelde Sinan’ın kendisiyle yüzleşmesiyle sonuçlanıyor. Doğu Demirkol’un başarılı performansıyla sivrildiği Ahlat Ağacı, özellikle ilk yarısında mizahı bolca kullanıyor. Öğretmen, yazar, asker, imam ve inşaatçı gibi karakterler üzerinden günümüz Türkiye'sine dair geniş bir portre çizen film dede, baba ve oğlu kapsayan üç jenerasyonun arasındaki güç savaşlarını, özünde ne denli benzer olduklarını gözler önüne sererek işliyor.