Maren Eggert

Yazar-yönetmen Hanna Slak'ın başrolünü Maren Eggert'in üstlendiği, müzikleri Amélie Legrand'ın yaptığı ve Claire Mathon'un çektiği bu müthiş dördüncü uzun metrajlı filminde, çorak bir adada bir anne ve oğul, yıllarca süren sessizlik ve yanlış anlamalarla yüzleşiyor.

Theres ve Kenneth tatilde ilk tanıştıklarında henüz çok gençtirler. Aşık olurlar ama birbirlerini kaybetmelerine engel olamazlar. Otuz yıl sonra, başka bir ülkede başka bir çift: Ariane, kocası David'i artık sevmediği için terk eder. İkisinin de izlediği yollar onları Kenneth ve Theres'e götürüyor.

Alma, Berlin’deki ünlü Pergamın Müzesi’nde çalışan bir bilim insanıdır. Çalışmaları için araştırma fonu elde etmeye çalışan Alma, bunu sağlamak için olağanüstü bir çalışmaya katılmaya karar verir. Alma üç hafta boyunca, ona mükemmel bir hayat arkadaşı olacak şekilden tasarlanan, insan formunda bir robotla yaşamak zorundadır.

Angela Schanelec’e Berlin’de En İyi Yönetmen ödülünü getiren son filmi, düz bir anlatı izlemeyen, beden, sanat ve varoluş hakkında bir deneme-film. Filmin başında, 13 yaşındaki Philippe, bir hafta kaybolduktan sonra eve dönüyor. Kayıpken hem okulu hem de ailesi öyle bir telaşa kapılmış ki dönüşünden sonra işlerin normale dönmesi biraz zaman alıyor. Tam her şey düzeldi derken bu kez de varoluşsal kaygılar su yüzüne çıkıyor ve annesi hayata ve sanata farklı bir gözle bakmaya başlıyor. Ailenin yapısı çöküyor ve yeni bir biçimde hayat buluyor. Zekice kotarılmış, kimi zaman komik ve felsefi bir zihin egzersizi olan Evdeydim, Ama, izleyiciye kendi yanıtlarını bulacakları görsellerden oluşan bir yapboz sunuyor.