Diego Velázquez

Buenos Aires, 1977. Ülke askeri diktatörlük yönetimindedir. 40 yaşlarında bir ofis çalışanı olan Francisco Sanctis, dehşet verici siyasi ortama rağmen eşi ve iki küçük çocuğuyla sakin bir yaşam sürmektedir. Bir öğleden sonra, 20 yıldır görmediği üniversite arkadaşı Elena’nın telefonuyla Francisco’nun günlük rutini bozulur. Elena, Francisco’ya bir adres ve ordu tarafından evlerinden alınıp götürülecek iki kişini adını verir. Onları uyarmak Francisco’ya kalmıştır. Fısıldar gibi konuşan ama kulakları sağır eden bir etki yaratan bir film bu. Bir askeri rejimde insanın kendisini rejimin etki alanı dışında tutmasının nasıl bir şey olduğunu, böyle bir şeyin mümkün olup olmadığını sorguluyor. Ne işkence, ne tutuklama ne de kaybolan insanları gösteriyor ama seyircide uyandırdığı korku ve paranoya hissi ile diktatörlükte sürdürülen bir yaşamın sinemadaki en ürpertici yansımalarından biri.

Genç bir yıldız olan Robertina, yeni bir oyun sahneleyecektir ve bu tek kişilik oyun, onun kariyerinin doruk noktasıdır. Ancak o, günlerini oyuna hazırlanarak geçirmek yerine, büyük bir kaygı içinde geçirir. Kendisini birilerinin takip ettiğine inanır ve çevresindekilerle kavga etmeye başlar.