Sarah Polley

Başlıkta bahsi geçen Bay Hiçkimse, 2092 yılında dünyada kalmış son ölümlü olan 117 yaşındaki Némo adlı bir adam. Ölüm döşeğindeki Némo genç bir çocukken bir peronda durduğunu hatırlar. Tren kalkmak üzeredir. Annesiyle birlikte mi gitmeli, yoksa babasıyla mı kalmalıdır? Bu karar, sonsuz sayıda olasılığı doğuracaktır... Ve pek çok gezegen, iki ölüm ve sevilecek kadınlar....

Neden başladı... nerede başladı - Bilinimiyor. Her ne olduysa, nasıl başladıysa, bir gece içinde dünya, gerçeküstü boyutlarlardaki nedeni anlaşılamayan, açıklanamayan ve öldürücü bu belanın işgal ettiği ve ölülerin ölmediği, yaşayan bir kabusa dönüşür. Bir dahaki öğünlerini arzulayan cesetler, şimdi de canlıların etleriyle beslenme konusundaki doymak bilmeyen iştahlarıyla yönlendirilmiş olarak geriye kalan birkaç canlıya doğru yol alıyorlardır. Wisconsin’deki banliyöye ait evinden korkunç bir şekilde kaçışın sonrasında, Ana Clark, içinde bir polis memuru olan Kenneth; mütevazi bir elektronik satış görevlisi olan Michael; bir kabadayı olan Andre ve hamile eşinin bulunduğu küçük bir gruba rastlar. Bu grup bir 20. yüzyıl kalesi olan –terkedilmiş ve zenginlere hitap eden banliyöye ait alışveriş merkezinde– barınacak yer arıyorlardır. Dış dünya gittikçe korkunç bir hale gelmeye başladıkça, çürüyen zombilerin sürekli ordusu bıkmadan alışveriş merkezinin içine sızmak için çabaladıkça, hayatta kalanlar da ölmeyenlerle, birbirleriyle ve kendi korku ve şüpheleriyle mücadele ediyorlar. Bir zamanlar dünya olan yerden arta kalanında ablukaya alınan merkez sakinleri -ki şu anda bu insanlığın son gruplarından biridir- birlikte hareket etmeyi ve hayatta kalmak, daha önemlisi insan olarak kalmak için verdikleri mücadelede mümkün olan her kaynağı kullanmalıdır. Cehennemde yer kalmadığında, ölüler dünyaya yürürler.