"Dans eden Hitler’ler lütfen kenarda beklesin!" İlk uzun metrajlısı aynı zamanda en parlak filmidir Mel Brooks’un. En iyi senaryo Oscar’lı Yapımcılar, yönetmenin diğer tüm filmlerinden daha ince ve daha tehlikeli, karnımıza ağrılar sokabilecek kadar sulu bir komedi: New Yorklu bir gösteri dünyası uzmanı Yahudi, üçkağıtçılıkla da olsa, sahneye bir müzikal koyar; müzikalin konusu, nefret uyandırıcı da olsa, Hitler’dir.
Filmin en büyük neşe kaynağı, kıyas kabul etmez performansıyla aramıza geri dönen Zero Mostel’dir ki kara listeye girerek oyunculuk kariyerini mahvetmiş ve ardından, bu filmdeki iflah olmaz alçak Max Bialystock rolüyle ölümsüzleşmiştir. Mostel’in kurbanı, olan biteni masumca gözlemleyen, düzenbaz bir adamın bir gösterinin gerçekleştirilemeyeceğini bildiğinde nasıl da servet sahibi olabileceğini gören, telaşlı muhasebeci Leo Bloom’dur (Gene Wilder). Bir gösteri düzenlemek için, aslında sadece küçük bir kısmına ihtiyaç duyulacak miktarda bir parayı, milyon dolarları toplarsınız ve iş bittiği anda kimse parasının geri dönmesini bekleyemez. Heyecanlanan Max, korkunç bir fiyaskoyla sonuçlanacak sahtekârlığını düzenler; çılgın bir Nazi’nin (Kenneth Mars) yazdığı Springtime for Hitler (Hitler’in Baharı) adlı oyunu sahneye koymaya kalkışır. Absürd bir biçimde, gösteri iflas ederek yerini, galası Leavenworth’te yapılacak olan, Max’in hapishanede yazdığı Prisoners of Love (Aşk Mahkumları) adlı eserine bırakır. Gayet güzel bir şekilde sahneye konan ve oynanan Yapımcılar, her izleyişte daha bir hoş gelir insana.
